submenu

INTERVIEW: Jackske en Gilbert Van Leliëndael - 15/05/2018

Zes maanden was Jackske toen haar ouders besloten naar Linkebeek te verhuizen. ‘Het is het mooiste cadeau dat ze me ooit gegeven hebben. Want hier leerde ik mijn man kennen en smeedde ik vriendschappen voor het leven.’

‘In de Chiro ontstonden veel koppeltjes’
Zes maanden was Jackske toen haar ouders besloten naar Linkebeek te verhuizen. ‘Het is het mooiste cadeau dat ze me ooit gegeven hebben. Want hier leerde ik mijn man kennen en smeedde ik vriendschappen voor het leven.’
‘Onze groepsleidster Lydie Geysels heeft me veel bijgeleerd’
Chirokoppeltjes
Jackske en Gilbert Van Leliëndael hebben samen veel mooie momenten beleefd in de Chiro. Tijdens de jaren waarin ze actief waren in de jeugdbeweging, sloten ze heel wat vriendschappen
en leerden ze belangrijke levenslessen. Jackske: ‘Onze groepsleidster, Lydie Geysels, heeft me veel bijgebracht. Als we in groep overlegden, kon ze streng optreden en ons laten verstaan dat we moesten zwijgen als er iemand aan het woord was. Zwijgen, zei ze dan op een vastberaden toon. Ze wilde dat we in alle omstandigheden respect voor de andere toonden. Ze heeft me ook geleerd om in mezelf te geloven. Tijdens mijn jonge jaren ben ik een periode ziek geweest. Ze heeft me toen geholpen het vertrouwen in mezelf terug te vinden. Zoiets vergeet je niet.’ Jackske voegt eraan toe dat er in de Chiro veel koppels ontstonden. Ook voor haar en Gilbert was dat het geval. ‘Eigenlijk kenden we elkaar al van in de basisschool. We zijn namelijk allebei van 1942. Maar tijdens onze kinderjaren was er van een romance geen sprake. Onze gevoelens voor elkaar zijn pas tijdens onze Chirojaren gegroeid, nietwaar pieteke?’

Onderwijzer kunnen worden
Tijdens zijn actieve loopbaan was  Gilbert onderwijzer. Dat hij in de jaren 50 onderwijzer is kunnen worden, is een hele prestatie. Hij heeft er meer
dan één hindernis voor moeten overwinnen.
'Mijn moeder werd op jonge leeftijd weduwe. Van de ene dag op de andere stond ze er alleen voor met vier kinderen. Van mij werd verwacht dat ik vanaf mijn veertiende zou gaan werken en mee voor brood op de plank zou zorgen. Johan Boon, onze onderpastoor, heeft haar er echter van kunnen overtuigen om me verder te laten studeren. Na mijn 7e en 8e leerjaar ben ik naar de normaalschool gegaan. Het laatste jaar heb ik moeten overdoen. Ik herinner me hoe een slechte eindles me de das omdeed. Mijn examen bestond
erin op een warme dinsdagnamiddag in de maand juni, eenweek voor de vakantie, aan leerlingen uit het tweede leerjaar een les te geven over de decimeter.
Hun gedachten waren niet bij mijn les. De blik van de inspectrice maakte me duidelijk dat mijn diploma op zich zou laten wachten. Toen ik het jaar daarna wel slaagde, was de voldoening des te groter.’
Thuiskomen in het ziekenhuis
Op de vraag wat voor type onderwijzer hij was, antwoordt Jackske dat hij graag gezien was en nog altijd is. ‘De leerlingen zaten graag bij hem in de klas. Vandaag gebeurt het nog regelmatig dat mensen naar ons toe komen om dag meester te zeggen.’ Jackske heeft een heel ander parcours dan haar man gelopen. Al op haar 15e ging ze werken. Ze herinnert zich nog hoe mère supérieure tijdens de lessen steno de leerlingen aanmaande om nog sneller te typen. ‘Plus vite, zei ze dan. Na mijn studies ben ik beginnen te werken bij een verzekeringsagent in Linkebeek. Maar eerlijk gezegd lag die job me niet. Ik wilde naar Bangladesh
om er als zorgverlener te gaan werken. Jammer genoeg ben ik toen ziek geworden, en heb ik die droom niet kunnen waarmaken.’
Toch is Jackske erin geslaagd om enkele jaren later als administratief bediende in een ziekenhuis aan de slag te gaan. Het voelde als thuiskomen. ‘Eindelijk kon ik werken in een omgeving waar er voor zieke mensen gezorgd wordt. Toen ik de kans kreeg om op de palliatieve afdeling mensen te begeleiden, ging er voor mij een droom in vervulling. Dat ik mensen mocht helpen en hun vertrouwen kreeg om hen tijdens die moeilijke momenten bij te staan, ervaar ik nog steeds als een prachtig geschenk. Weet je wat een ziekenhuis zo bijzonder maakt? Daar ontmoet je de echte mens. Je status of functie is van geen tel meer.’
De Toneelvrienden
Gilbert luistert rustig naar zijn echtgenote die vol overgave vertelt over hoe gelukkig ze wordt als ze mensen in nood kan helpen. Tijdens al die jaren dat ze samen zijn, heeft hij haar altijd de ruimte gegeven om haar zorgend talent te ontplooien. ‘Ik heb het grote geluk gehad dat mijn man me altijd gesteund heeft. Ook toen ik vele jaren geleden thuiskwam met het zotte idee dat ik samen met Solange Pauwels een toneelgroep wilde oprichten.’ In die tijd bestond er geen toneelgroep in Linkebeek. Maar dankzij het enthousiasme en doorzettingsvermogen van Solange en Jackske kwam daar verandering in. Deze twee dames richtten De Toneelvrienden op. ‘Een van onze eerste stukken was Liefde en aspirine. Een ander stuk waar we veel plezier aan beleefd hebben, is De Caraïbische Zee. Het gaat over twee vrouwen met een verschillende achtergrond die op dezelfde ziekenhuiskamer verblijven en langzaam naar elkaar toegroeien. En opnieuw samen kunnen dromen over ... de Caraïbische Zee.’ Of Jackske en Gilbert op hun rijpere leeftijd nog kunnen dromen? Gilbert heeft het over de bobokes die het ouder worden met zich meebrengen. ‘We nemen de dagen zoals ze zich aandienen.  Als je zoals ik al een hartoperatie achter de rug hebt, besef je dat je je vooral moet focussen op wat je nog kunt. En vooral niet te lang moet blijven stilstaan bij wat je niet meer kan.’ Jackske voegt er nog aan toe: ‘Een ander grootgeschenk in ons leven zijn onze kleinkinderen. Wat zij voor ons betekenen, is moeilijk in woorden uit te drukken.’

Foto: Tine De Wilde
Artikel: Nathalie Dirix

Uit: Sjoenke mei 2018