submenu

Maak kennis met Margot Otten - 08/10/2019

Spontaan, een beetje gek en een tikkeltje ongeduldig

Margot Otten ken je misschien als ankervrouw van BRUZZ. Of als meisje dat opgroeide in Linkebeek. Maar wist je ook dat ze haar hart verloren heeft in de weidse velden van Michigan?

Hoe zou je jezelf in enkele kernwoorden samenvatten?

Margot Otten: ‘Spontaan. Een beetje gek. En een tikkeltje ongeduldig. De combinatie van die woorden komt dicht bij een beschrijving van wie ik ben. Vroeger was ik nogal chaotisch, maar die eigenschap heb ik gelukkig, sinds  ik voor de radio werk, onder controle. Een beetje gek zal ik wellicht altijd blijven. Zo kocht ik onlangs nog een knalroze fietshelm. Ik hou van dat  soort gekke dingen.’

Welke eigenschappen zie je graag  bij jezelf? Welke zou je liever anders zien?

Otten: ‘Ik denk dat ik mag zeggen dat  ik sociaal ben. Met iemand een open gesprek aangaan, voelt voor mij heel natuurlijk. Zo kwam ik een paar jaar geleden toevallig in contact met een dame. Ze vertelde me over haar toneelgroep Deffekt. Niet lang daarna maakte ik er deel van uit.’

‘Soms kan ik me wat onrustig voelen. Dan word ik overvallen door vragen  als: Maak ik de juiste keuzes? Haal ik voldoende uit mijn leven? Waar wil ik met de rest van m’n leven naartoe? Gelukkig duren die momenten van twijfel niet te lang en kom ik vrij snel  tot de vaststelling dat mijn leven heel erg meevalt.’

Je groeide op in Linkebeek. Welke gedachten en gevoelens roept die gemeente vandaag bij je op?

Otten: ‘Linkebeek voelt voor mij als een veilige thuishaven waar ik graag terug naartoe kom. Ik kom bijna elke week eens langs bij mijn ouders die hier nog wonen. Het valt me telkens op hoe mensen met oprechte interesse vragen hoe het met je gaat. Bij de slager of de bakker is er altijd tijd voor een babbeltje. Dat versterkt dat gevoel van thuiskomen.’

Welke relatie heb je met Brussel?

Otten: ‘Sinds november woon ik met mijn vriend in Schaarbeek. Ik woon er graag. Er is meer gemeenschapsgevoel dan je op het eerste gezicht zou denken. Natuurlijk is er in Brussel nog veel werk aan de winkel, maar de veelzijdigheid  van de stad spreekt me aan. Dat had ik  al als meisje van 12 toen ik hier naar de middelbare school kwam. Hier kwam  ik op ontdekking. Hier ging voor mij  de wereld open.’

Ik las dat je een grote fascinatie voor Amerika hebt. Hoe is die fascinatie ontstaan?

Otten: ‘Toen ik 18 was, ben ik voor een jaar op uitwisseling naar Michigan gegaan. Ik verbleef er bij Paul en Linda, een Amerikaans gastgezin. Het was een ervaring die een grote indruk op me heeft gemaakt. Niet in het minst omwille van de uitgestrekte, weidse natuur die  ik er leerde kennen. Ook de warme en openhartige manier waarop Amerikanen met me omgingen, verraste me.’

‘Tijdens dat jaar heb ik geleerd dat stereotiepe denkbeelden vaak niet kloppen. En dat geldt zowel voor wat wij over de Amerikanen denken als voor wat zij over ons denken. Amerikanen zijn dom is bijvoorbeeld zo’n dooddoener die je vaak in Europa hoort, maar die nergens op slaat. En ook Amerikanen houden er soms rare gedachten op na, wanneer het over Europa gaat. Zo denken ze dat de meeste vrouwen in Europa thuis bevallen.’

‘De openheid die ik in Amerika mocht ervaren, mis ik. Mensen spreken je er gemakkelijk aan. In België zijn we veel gereserveerder. Er zijn herinneringen aan Amerika die me altijd zullen bijblijven. Zoals dat beeld van een prachtige zons- ondergang die ik vanop een traktor, samen met een aantal vriendinnen, in  de velden van Michigan aanschouwde. Een uniek schouwspel.’

Heb je nog andere verborgen liefdes?

Otten: ‘Ik ben een grote dierenvriend. Geiten, honden, ezels; het maakt niet uit. Ik ben graag in hun buurt. De Amerikaanse politiek volgen, is ook iets waaraan ik niet kan weerstaan. En er is natuurlijk die tattoo op mijn linkervoet (in de vorm van de Verenigde Staten nvdr). Zo heb ik Amerika altijd bij me.’

Welk nieuws heeft je recent geraakt?

Otten: ‘Telkens wanneer er een verkeersslachtoffer in onze stad valt, voel ik me heel triest. ’s Ochtends als mijn vriend en ik met de fiets naar ons werk vertrekken, zeggen we aan elkaar: voorzichtig. En dat menen we. We zijn echt bezorgd dat de andere in het verkeer iets zou overkomen. Dat soort ongerustheid  zou niet mogen.’

Heb je iets met cultuur?

Otten: ‘Ik kan ervan genieten om naar een tentoonstelling te gaan. Het helpt me om mijn hoofd leeg te maken. Het liefst ga ik naar theater. Onlangs zag ik Sachli Gholamalizad op de planken in  het stuk Let us believe in the beginning of a cold season. Haar directheid en kwetsbaarheid raakten me.’

Is er een figuur die je inspireert?

Otten: ‘Onlangs was ik met mijn zus  in een Proximuswinkel. Ik zag hoe een medewerker erin slaagde om, te midden van de drukte, zijn rust en humor te bewaren. Ook al waren de klanten veeleisend en opdringerig, hij bleef beheerst en vriendelijk. Zo’n tafereel  kan me inspireren.’

Wat heeft het leven je tot nu toe al geleerd?

Otten: ‘Jezelf en je denkbeelden leren relativeren is essentieel. Dat besef is echt tot me doorgedrongen toen ik in Amerika verbleef. Ik dacht dat ik vanuit mijn ervaring met een diverse samen- leving zoals Brussel de wereld kende. Niets is minder waar. Onze manier van naar het leven kijken, is één manier. Er zijn er nog vele andere.’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: Tine De Wilde
Uit: Sjoenke oktober 2019