submenu

Fotoreeks Kleurrijk Linkebeek - 08/10/2020

Als Linkebeek in de nationale pers opduikt, gaat het vaak over communautaire spanningen of niet-benoemde burgemeesters. Inwoonster Patricia Grobben wilde dat zwart-witbeeld graag weerleggen. Voor haar opleiding fotografie ging ze in Linkebeek op zoek naar de meest kleurrijke voorgevels.

Ze ontdekte dat er achter die gekleurde gevels stuk voor stuk boeiende mensen wonen.

Danny Goisse
De aannemer vergiste zich van kleur

Danny Goisse woont sinds 1980 in Linkebeek. ‘Ik ben verhuisd voor de liefde’, lacht hij. ‘Voordien woonde ik in Schaarbeek. Toen ik jonger was, was dat een aangename gemeente. Al moet ik toegeven dat de levenskwaliteit in Linkebeek beter is. Ik hou nog altijd enorm van de groene omgeving. Toch hebben ze hier de voorbije veertig jaar heel wat bijgebouwd. Vanwaar het huis staat, konden we vroeger Brussel zien. Er stonden geen gebouwen in de weg, er waren enkel velden. Nu kunnen we alleen maar hopen dat er geen andere gebouwen meer bijkomen’, zegt hij.

‘In ons huis woonde vroeger een beeldhouwer, Dolf Ledel. ‘In de voortuin staat een metershoog beeld dat hij gemaakt heeft. We weten dat het beeld tijdens de Wereldtentoonstelling van 1935 in Brussel opgesteld stond. Er stonden twee beelden, één van een man en één van een vrouw. Beide beelden zijn later verhuisd naar de woning in Linkebeek, maar de man is gesneuveld nog voor ik hier kwam wonen. Enkel de vrouw staat hier nog’, vertelt hij.

‘De kleur van de gevel is niet altijd zo geweest’, gaat Danny verder. ‘Die hebben we een paar jaar geleden veranderd. Onze zoon woont vlak naast ons, zijn huis hangt vast aan het onze. Eigenlijk was het de bedoeling om beide woningen in dezelfde kleur te schilderen, maar onze aannemer heeft zich van tint vergist. We hebben het zo gelaten’, lacht hij.

‘Sinds ik in Linkebeek woon, staan er oldtimers in de garage. Momenteel heb ik er vier: drie Chevrolet Corvettes van verschillende generaties en een 2pk’tje. We zijn ook lid van twee oldtimerclubs, maar door corona zijn heel wat activiteiten afgelast. Voordat ik me op de oldtimers heb gestort, had ik een andere passie. Ik had namelijk een klein vliegtuig. Maar de liefde voor het vliegen bleek moeilijk te combineren met mijn job bij Electrabel. Om je vliegbrevet te kunnen houden, moet je regelmatig blijven vliegen. Ik vond het moeilijk om dat ritme te onderhouden. Na een tiental jaar heb ik mijn vliegtuig verkocht. Nu ik gepensioneerd ben en alle tijd van de wereld heb, heb ik soms spijt van die beslissing’, geeft hij toe.

Samen met zijn vrouw trekt Danny er graag op uit met de mobilhome. ‘Vooral naar Frankrijk, wat we een fijn vakantieland vinden. Je hebt er alles: de zee, de bergen, gezellige dorpjes en mooie natuur. Maar daarnaast hebben we al Duitsland, Polen, Oostenrijk, Spanje en Portugal aangedaan. Ik koester ook goede herinneringen aan een trip naar ex-Joegoslavië en Kroatië. We bezochten er een hele reeks kleine eilanden, die bijzonder ongerept waren. Prachtig was dat.’

Wat brengt de toekomst? ‘Ik heb vorig jaar drie operaties gehad. Ik hoop dus vooral dat ik in goede gezondheid blijf, zodat ik hier samen met mijn echtgenote nog lang van het leven kan genieten.’

 

Rik Otten & Tina Oelbrandt
Met de voeten in de koude beek

Rik Otten groeide op in Linkebeek, maar voor Tina Oelbrandt was de gemeente onbekend terrein. Ze streek er neer in 1992, toen het koppel het tijd vond om hun huurappartement in Sint-Gillis te verlaten en samen een huis te kopen. ‘Mijn broer Carlo had in die tijd nog een bloemenwinkel in Linkebeek’, vertelt Rik. ‘Hij wist wat er in de gemeente te koop stond. Zo zijn we hier beland. Aanvankelijk was het een bungalow: dezelfde grondoppervlakte als nu, maar met slechts één verdieping.’

Op de oprit van hun – inmiddels grondig verbouwde – huis staat een oldtimer. ‘Dat is een uit de hand gelopen hobby’, zegt Rik. ‘Ik heb altijd gedroomd van een Jaguar E-Type, maar die waren veel te duur. Tot ik in 2008 plots een betaalbaar exemplaar zag op eBay. De wagen werd vanuit de Verenigde Staten verscheept. Toen we hem in Rotterdam gingen oppikken, werd duidelijk waarom het prijskaartje zo laag was: je keek er los doorheen’, lacht hij. ‘Ik dacht hem eerst door te verkopen, maar ik heb hem uiteindelijk helemaal zelf opgeknapt. Acht jaar heb ik eraan gewerkt. Gelukkig vind je alles op het internet tegenwoordig: zowel wisselstukken als filmpjes over hoe je die stukken moet monteren. Nu rijdt hij, dat is plezant. Ik zit niet in een oldtimerclub, want ik ben eigenlijk geen clubmens. Al lijkt het me soms wel leuk om met gelijkgestemde zielen te kunnen praten of om meer te gaan rijden.’

Zowel Rik als Tina houden van de charmante Linkebeekse natuur. ‘Dat is een van de redenen waarom we hier graag wonen. Als je van hieruit het veld ingaat om naar de Perckhoeve te wandelen, zie je mooie landschappen. Waar de wijk van de Klaprozenweg stopt en uitmondt in het veld, is het uitzicht elke keer anders. Als we een zonsondergang willen zien, is dat de plek waar we naartoe gaan’, vertellen ze. ‘We zouden het haast vergeten, maar ook het Wijnbrondal is prachtig. Dat ligt vlak naast onze deur. Tijdens de hittegolf deze zomer ging ik daar elke dag wandelen met onze hond. Dan stond ik daar met de voeten in de koude beek’, herinnert Tina zich.

‘Naast de mooie natuur houden we ook van het gemeenschapsleven in Linkebeek. Op enkele mensen na kennen we iedereen die in onze straat woont. Je hoeft daarom niet met iedereen nauw bevriend te zijn, maar iedereen zegt mekaar goeiendag. Dat is plezant,’ vindt Rik. ‘We hebben ook onze engagementen in het verenigingsleven. Het begint bijna gênant te worden, maar ik denk dat ik voor het leven voorzitter van de cultuurraad ben. Als ik vraag of niemand anders mijn taken wil overnemen, kijkt iedereen naar het plafond’, lacht hij. ‘Ik vind het leuk om te zien dat de wisselwerking tussen de twee taalgemeenschappen op cultureel vlak meer en meer groeit. Zo’n project als Opentuinendag is daar een mooi voorbeeld van. Mensen samenbrengen, meer moet dat niet zijn. Je voelt dat er in Linkebeek veel borrelt, ook initiatieven die losstaan van het meer traditionele verenigingsleven.’

De vlotte bereikbaarheid vindt het koppel nog een pluspunt. ‘Ook dat is een reden waarom we in Linkebeek neergestreken zijn’, vertelt Rik. ‘Voor wie van ruimte en weidse landschappen houdt, is een gemeente als Dworp ook aantrekkelijk. Maar daar heb je voor alles de auto nodig. Hier zitten we vlakbij het station, en je kunt te voet boodschappen doen op het Gemeenteplein. Daarnaast hebben we een abonnement op het zelfoogstveld bovenaan onze straat. Daar hebben we altijd verse groenten binnen handbereik. Hier weggaan? Het zal al goed moeten zijn om achter te laten wat we hier hebben. Het is hier goed wonen’, besluiten ze.

Tekst: Heidi Wauters
Foto: © Patricia Grobben
Uit: sjoenke oktober 2020