submenu

De familie Vankelegom - 10/03/2021

Eenvoud, bescheidenheid en doorzettingsvermogen

Vankelegom en Linkebeek. Twee woorden die aan elkaar gelinkt zijn. In de eerste plaats omdat het transportbedrijf Vankelegom hier zijn roots heeft. Maar misschien nog meer omdat de familie Vankelegom Linkebeek – waar ze ook wonen – een warm hart blijft toedragen.

Stichter Michelleke

Het was in 1958 dat Michel Vankelegom, beter bekend als Michelleke, de grote stap zette. Na enkele jaren met zijn kleine vrachtwagen allerlei materiaal vervoerd te hebben, was het moment aangebroken om een versnelling hoger te gaan. ‘Toen mijn vader zijn eerste grote vrachtwagen kocht, heeft hij de bvba Vankelegom opgericht. Van toen af aan is het bedrijf blijven groeien. Ik herinner mij hem als een harde werker die altijd klaarstond om mensen te helpen. Hij was een kleine, forse, goedlachse man. Hij was graag gezien in Linkebeek. Eigenlijk is hij altijd een beetje een deugniet gebleven. Iemand die graag mopjes tapte en zijn medewerkers op een plezante manier plaagde. Het hoogtepunt van de week beleefde hij ’s zondags na de mis. Dan vond je hem in het Gildenhuis. Hij ging er kaarten. Hij was de man die ambiance bracht. Het waren de momenten waarop hij zich helemaal kon uitleven. En ook al porde mijn moeder hem aan om onmiddellijk na de mis naar huis te komen, de lokroep van het Gildenhuis was groter dan haar aandringen’, zegt Pierrot Vankelegom (78), die in 1970 het bedrijf van zijn vader overnam.

Blijvende band

Pierrot spreekt met tedere stem over zijn vader. Wat hem altijd zal bijblijven, is hoe hij zich onvoorwaardelijk inzette voor de Chiro. ‘Hij had een goed contact met pastoor Boon, de man die de Chiro in Linkebeek oprichtte. Hij moest maar vragen om kampmateriaal te vervoeren of mijn vader stond klaar met zijn vrachtwagen.

Jammer genoeg is mijn vader jong gestorven. 58 was hij toen hij overleed. Mijn broer Jean-Marie en ik waren toen beiden actief in het bedrijf. Na verloop van tijd is mijn broer een andere richting uitgegaan. Hij werd ambulancier. Samen met mijn echtgenote heb ik het bedrijf dan nog vele jaren gerund. We vormden een sterk team. In 1998 hebben we een depot in Sint-Pieters-Leeuw gekocht. Een nieuwe belangrijke stap in de groei van het bedrijf. Sinds 2010 is het bedrijf in handen van mijn oudste zoon Dirk. En ook al ben ik nu al jaren met pensioen, toch kan ik het niet laten om een paar keer per week bij hem langs te gaan. Soms spring ik in. Dan voel ik me helemaal in mijn sas. Eigenlijk ben ik een gelukkige man. Ik heb 8 kleinkinderen die we – omwille van corona – jammer genoeg niet mogen zien, maar je hoort mij niet klagen. Ze zijn allemaal gezond. En wij zijn dat tot nu toe ook. Dat is het voornaamste.’

Eerlijkheid duurt het langst

Dirk Vankelegom (52) beschrijft zijn vader als een harde werker. ‘Elke dag van de week was hij vroeg de deur uit en ’s avonds laat thuis. Maar tijdens de vakantie maakte hij dat ruimschoots goed. Dan trokken we er met het hele gezin met de caravan op uit. Dan zag je de echte familieman die hij was en nog steeds is.’ En hoe bevalt het Dirk om zaakvoerder te zijn? ‘Je eigen baas zijn geeft je een bepaalde vrijheid. Maar het brengt ook veel verantwoordelijkheid met zich mee. Me echt van de zaak loskoppelen lukt niet. Maar de waardering die je van de klanten krijgt als een opdracht goed verlopen is, maakt veel goed.’

Dirk: ‘Onze ouders hebben ons geleerd om nooit naast onze schoenen te lopen.

Dirk voegt eraan toe dat het werktempo vandaag een pak hoger ligt dan in de tijd van zijn vader. ‘Alles moet zo veel sneller gebeuren. Komt erbij dat het verkeer zo veel drukker is geworden. Al valt dat nu wel mee door de coronacrisis.’ Wat Dirk van zijn vader opgestoken heeft al die jaren dat hij met hem samenwerkte? ‘Eerlijkheid duurt het langst. Je wil elke klant correcte informatie geven en met respect behandelen. Onze ouders hebben ons ook geleerd om nooit naast onze schoenen te lopen. Geef ons maar eenvoud en bescheidenheid.’

Vandaag woont Dirk in Beersel. Welke herinneringen aan Linkebeek hem het dierbaarst zijn? ‘Mijn jeugd die ik in Linkebeek doorbracht, is de mooiste tijd van mijn leven. Wat hebben we plezier beleefd in Schaveysbos. Met een crossfiets die we zelf in elkaar gestoken hadden, raasden we door het bos. We waren de koning te rijk.’ Of Dirk die jeugdige onbezonnenheid mist? ‘We even in onzekere tijden. Toch probeer ik me niet te veel zorgen te maken. Je kan toch niet constant met de airbags on leven. Wat moet komen, zal komen. Laten we vooral niet vergeten te leven.’

Doorzetters

Voor Kristel Vankelegom (54), de dochter van Pierrot en Joske, was het al op jonge leeftijd duidelijk dat ze niet in de transportwereld wilde werken. Maar dat betekent niet dat ze geen mooie herinneringen heeft overgehouden aan de ritten die ze als jong meisje met haar vader in de vrachtwagen maakte. ‘Op woensdagnamiddag mochten we regelmatig met hem meerijden. Het bracht ons op plekken waar andere kinderen niet kwamen. Zoals bij een kippenpluimerij waar we talloze pluimen oppikten om ze naar Plumka te brengen. Daar maakten ze er dekbedden en hoofdkussens van. Al die pluimpjes en gepluimde kippen, het is een beeld dat ik nooit vergeet.’

Kristel: ‘De vrachtwagen bracht ons op plekken waar andere kinderen niet kwamen. Zoals bij een kippenpluimerij waar we talloze pluimen oppikten om ze naar Plumka te brengen.’

Vandaag werkt Kristel als kinesiste in Linkebeek. Een job die ze met hart en ziel en veel wilskracht doet. ‘De mensen die bij mij komen, weten dat ik niet opgeef. Ook al loopt een herstel moeilijk, ik blijf ervoor gaan. Ik laat mensen niet los. Dat doorzettingsvermogen typeert onze familie. Thuis heb ik ook altijd gezien hoe mijn vader en moeder van ’s ochtends tot ’s avonds druk in de weer waren. Wat ik thuis ook meegekregen heb, is mijn sociaal engagement. Dat werd nog versterkt tijdens mijn jaren bij de Chiro. De mooiste jaren van mijn leven. Hoe vaak gebeurt het niet dat ik in Linkebeek een plek zie die allerlei herinneringen aan mijn tijd bij de Chiro oproept? In de jeugdbeweging zijn trouwens de mooiste vriendschappen ontstaan.’ Of Kristel het jammer vindt dat haar zonen de naam Vankelegom niet zullen doorgeven? ‘De naam zetten ze misschien niet voort, maar het doorzettingsvermogen dat onze familie zo typeert, alvast wel.’

Wees gelukkig met wat je hebt

Ook Jan Vankelegom (48), de jongste zoon van Pierrot en Joske, spreekt met veel warmte over zijn jonge jaren. ‘Dat ik vandaag een gelukkig man ben, heeft veel te maken met de onbezorgde jeugd die ik in Linkebeek beleefde. Ik zie het nog zo voor me, hoe we met de mannen van de Chiro op de weide van de zusters sjotten en in het Schaveysbos sleeden. Of ons in het Wijnbrondal met een katrol en Y-vormige dikke tak een weg naar beneden baanden. We stonden klaar om elkaar op te vangen, mocht er tijdens de aftocht iets misgaan. Dat soort vriendschap vormt je. Dat hebben mijn jaren als judoka trouwens ook gedaan. Ze bezorgden me niet alleen een paar medailles, maar ook zelfvertrouwen.’

Jan: ‘Dat ik vandaag gelukkig ben, heeft veel te maken met de onbezorgde jeugd die ik in Linkebeek beleefde.’

Heeft Jan ooit overwogen om in de zaak van zijn vader te stappen? ‘Ik ben mijn eigen weg gegaan en ben elektromechanica gaan studeren. Een goede keuze, blijkt nu. Vandaag ga ik voor Siemens apparatuur bij klanten herstellen. Ook al ben ik geen zelfstandige in de letterlijke zin van het woord, ik werk met de mentaliteit van een zelfstandige. Ik ben pas tevreden als mijn klanten dat ook zijn.’ Jan voegt eraan toe dat zijn broer Dirk de juiste man op de juiste plaats is. ‘Dirk is een echte leider. En ook een entertainer zoals zijn grootvader Michelleke. Als die mannen ergens komen, kan de sfeer niet stuk. Zelf treed ik niet zo graag op de voorgrond. Hoe verschillend we allemaal zijn, toch zijn er een aantal zaken die wij als Vankelegoms delen. Ik heb het over hard werken en het besef dat niets vanzelfsprekend is. We dromen dan ook niet van een dikke voiture. Van jongs af aan hebben we meegekregen dat we gelukkig moeten zijn met wat we hebben. Ongelukkig zijn om wat we niet hebben, zien we als pure tijdverspilling.’

 

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: Tine De Wilde
Uit: sjoenke maart 2021