submenu

Op tocht in de Esselaar - 13/04/2021

Vierkant van bel-etages

Linkebeek heeft veel mooie plekjes. Die zijn voldoende bekend. In deze nieuwe reeks gaan we op verkenning in gewone buurten en straten. Want ook daar valt van alles over te vertellen. We beginnen onze tocht in de Esselaar.

De Esselaar is een lusvormige straat, in het gehucht Holleken, niet zo ver van de grens met Sint-Genesius-Rode. De wijk ligt als het ware in de tang tussen de Lange Haagstraat en de Hollebeekstraat. Terwijl die twee straten een geschiedenis van enkele honderden jaren hebben, is de Esselaar nog relatief jong.

Tot diep in de jaren 60 stonden hier melkkoeien te grazen in een verhoogde weide. Vanaf 1968 werden hier zo’n 65 huizen gebouwd, waarvan de meeste uit de jaren 70 dateren.

De opbouw van de wijk is eenvoudig: de straat vormt een vierkant, met in een van de hoeken een verbinding met de Lange Haagstraat. Op de twee huizen in de ‘buitenhoeken’ van de wijk na zijn alle huizen bel-etagewoningen. Niet alleen omdat dat in die jaren modieus was, maar ook omdat de bouwvoorschriften dat zo verplichtten.

Wachten op de trein

De eenrichtingsstraat is met de auto enkel toegankelijk vanuit de Lange Haagstraat. Voetgangers en fietsers kunnen wel via een voetweg naar de Hollebeekstraat. Doorgaand verkeer komt er niet. Enkel wie er moet zijn, passeert er. Die rust is meteen een van de grootste voordelen van de buurt.

De familie Mombeek woont bijna 30 jaar in de Esselaar. ‘Voor de kinderen is de wijk één groot speelterrein’, vertelt Eric. ‘De huizen hebben allemaal een tuin, en tussen de Esselaar en de Hollebeekstraat is een kleine speeltuin met een glijbaan en een schommel en zo, maar toch spelen de kinderen hier graag op straat. Dat kan zonder probleem, want het is relatief veilig op straat.’ Kinderen kunnen er makkelijk fietsen, want de meeste bewoners zetten hun auto in de garage of op de oprit.

De straat ligt op een steenworp van het station van Holleken. Op een vijftiental minuten ben je dus in het centrum van Brussel. ‘Dat is een groot voordeel. Want voor de rest ligt de straat nogal afgelegen. Maar wat wel vervelend is, is dat er maar één trein per uur passeert. Hetzelfde geldt voor de bushalte van De Lijn in de Hollebeekstraat. Als je net de bus hebt gemist, moet je een uur wachten op de volgende. Al dertig jaar zegt men dat het station opgenomen zal worden in het GEN (Gewestelijk ExpresNet, een project van snelle en frequente treinverbindingen in de Rand), maar we wachten nog altijd tot dat volledig wordt uitgevoerd. Voor de rest is het hier zeer aangenaam wonen.’

Jong en oud

De Esselaar vormt een rustig eilandje in Holleken. Ook al ziet elke woning er anders uit, doordat alle woningen ongeveer even groot zijn en allemaal bel-etages zijn, vormt de wijk een mooi geheel. Sinds 2012 staan er Japanse kerselaars, nadat de bewoners hun ongenoegen hadden geuit over de vorige bomen, waarvan de vruchten lelijke plekken op de stoepen maakten. In het voorjaar, als de bomen in bloei staan, is het des te mooier om hier in het roze decor te wandelen.

‘Het speelpleintje wordt goed gebruikt, want er wonen wel een aantal gezinnen met jonge kinderen in de wijk’, vertelt Eric. ‘De mensen die hier in de jaren 70 hebben gebouwd, zijn al een dagje ouder, maar er wonen nog enkele van de oorspronkelijke bewoners. Omdat de bel-etagewoningen uiteraard veel trappen hebben, zijn die niet zo geschikt voor oudere mensen. We kennen hier dus een groot verloop. Regelmatig komen er nieuwe mensen wonen, en dat zijn vaak jonge gezinnen. Er is nu een mooie mix van alle leeftijden in onze wijk.’

Van de ene garage naar de andere

In een kleine wijk, met maar één in- en uitgang, waar de huizen schouder aan schouder staan en waar de kinderen nog op straat kunnen spelen, is het niet onlogisch dat de buren elkaar kennen. ‘Er is wel contact tussen de bewoners – toch met wie dat wil. Het voorbije jaar misschien zelfs nog meer dan anders. Tijdens de lockdown deden sommigen boodschappen voor de oudere bewoners, die niet meer buiten konden of wilden komen.’

Contact is er ook op het buurtfeest van de wijk. ‘De ene brengt een fles wijn mee, de andere bakt een cake. In de herfst van vorig jaar wilden we aanknopen bij een oude ‘traditie’, en opnieuw doen wat we zo’n twintig jaar geleden twee of drie keer hebben gedaan. Om het einde van de lockdown te vieren, wilden we iets meer doen dan ons gewone aperitief. We wilden er een garageverkoop aan koppelen. Dat was twintig jaar geleden eigenlijk toevallig gestart, met iemand die letterlijk zijn garagepoort openschoof. In feite verhuist de brol van de ene garage naar de andere. (lacht) Toen was het vooral voor mensen uit de wijk, maar nu hebben we de intentie om het wat grootser aan te pakken. We willen wat meer publiciteit maken, zodat ook de andere Linkebekenaars naar onze rommelmarkt komen.’ Hopen maar dat de coronacurve na de zomer onder controle is, zodat de Esselaar dit najaar weer een buurtfeest met garageverkoop kan organiseren.

 

Tekst: Wim Troch
Foto: Tine De Wilde
Uit: sjoenke april 2021