submenu

Gemeentearbeider Emile Demel - 06/05/2021

Manusje-van-alles

De gemeentearbeiders houden dagelijks de gemeente schoon en doen veel meer dan we op het eerste gezicht denken. Sjoenke zocht en vond drie arbeiders met een verhaal. Emile Demel bijt de spits af.

In de gemeentelijke loods langs de Hollebeekstraat zal je niemand meer ervaren vinden dan Emile Demel (63). Jarenlang was hij aan de slag als klusjesman in een school in Halle, tot hij in 2007 gevraagd werd om bij de gemeente Linkebeek te komen werken. Als inwoner van Buizingen is zijn woon-werkafstand wat langer geworden, maar van zijn overstap heeft hij nog geen spijt gehad. Zijn handigheid is zijn grootste troef. Als in één van de gemeentelijke gebouwen de verwarming uitvalt of er lekt een kraan, is het aan Emile om zijn kunnen te tonen. ‘Ik ben best handig, al heb ik het meeste al doende geleerd’, zo blijft Emile bescheiden. ‘Als er een probleem wordt gesignaleerd, ga ik eerst een kijkje nemen. Natuurlijk neem ik meteen wat gerief mee, zoals een waterpomptang en een hamer. Dikwijls krijg ik het probleem vrij snel opgelost. Soms is het een voorlopige oplossing en keren we later terug voor een definitieve herstelling. We worden ook ingezet voor renovatiewerken, onder meer in de gemeenteschool. Dat gaat van het schilderen van klasruimten tot het vervangen van vloeren. De grote ingrepen voeren we tijdens de zomervakantie uit.’

Door het groene karakter van Linkebeek is het niet uitzonderlijk dat de technische dienst moet uitrukken voor het snoeien van overhangende takken. Al lag dat soort opdrachten volgens Emile vroeger hoger. ‘De gemeente werkte een systeem uit waarmee ze de eigenaars per brief laat weten dat ze twee weken tijd hebben om de takken te snoeien. Doen ze dat niet, dan voeren wij de taak uit en moeten de eigenaars opdraaien voor de kosten. Die aanpak heeft effect.’

Net als zijn collega’s draait Emile mee in de wekelijkse wachtdienst. Iedereen krijgt om de beurt een week lang na de diensturen de wacht-gsm mee naar huis. ‘Als ik ga slapen, ligt de telefoon op mijn nachtkastje, zodat ik meteen kan opnemen bij een dringende oproep. Gaat er ‘s nachts een inbraakalarm af van een gemeentelijk gebouw, dan gaan wij ter plaatse’, vertelt Emile. ‘Gelukkig is het meestal loos alarm. Toch mag je dat nachtelijke werk niet onderschatten. Slapen zit er nadien meestal niet meer in.’

Bij de technische dienst zijn er twee arbeiders die frequent worden ingeschakeld om begravingen op de begraafplaats mee in goede banen te leiden. Emile is een van hen. ‘Ik haal onder meer de bloemen van de lijkwagen en help soms mee met het dragen van de kist. Ook toon ik de begrafenisondernemer de weg. Dat doe ik in een kostuum dat de gemeente ter beschikking stelt. Omdat ik wil dat alles vlot verloopt op de dag van de begraving, ga ik enkele dagen voordien ter plaatse. Een begrafenis bijwonen is trouwens niet altijd even vanzelfsprekend. Als er een klein kistje met een babylijkje in de grond wordt gestopt, krijgen ook wij het moeilijk.’

Midden volgend jaar zal Emile de deur van de loods definitief achter zich dichttrekken. ‘Op 1 juli 2022 begint mijn pensioen. Sommige collega’s zal ik missen.’

 

Tekst: Jelle Schepers
Foto: Tine De Wilde
Uit: sjoenke mei 2021