submenu

Yannick Lefebure over haar papegaai - 17/05/2021

‘Pepito is ons allerbeste maatje’

Al 15 jaar lang kleurt Pepito het leven van Yannick Lefebure en haar man. Samen met hun grijze papegaai wonen ze in het Kerkveld. ‘Pepito is voor ons een volwaardig lid van het gezin’, zegt Yannick.

‘Ook al gedraagt hij zich vaak als een weerbarstige puber, ik kan me geen leven meer inbeelden zonder hem.’

‘Pepito’s veren mogen dan wel grijs zijn, zijn karakter is dat allerminst’, antwoordt Yannick lachend op de vraag om haar geliefde huisdier te omschrijven. ‘Hij was amper 11 weken oud toen hij onze huisgenoot werd. We zijn nu vijftien jaar later en ik zou hem niet meer kunnen missen. Pepito is eigenlijk de papegaai van mijn dochter Géraldine. Zij heeft intussen het nest verlaten, maar Pepito niet. Toen Géraldine 13 jaar was, wilde ze graag een grijze Gabonpapegaai, omdat die heel spraakzaam en slim zijn. In die tijd kostte zo’n papegaai al een flink bedrag, zo’n 1.000 euro. Géraldine deed overal klusjes om wat geld te verdienen. Uiteindelijk kreeg ze de som bij elkaar en zo kwam Pepito in ons leven.’

Pepito is een intelligente en praatgrage papegaai, maar hij kiest zijn gesprekspartners wel zelf uit. ‘Tegen mij praat hij bij wijze van spreken de hele dag door. Maar tegen mijn man zegt hij geen woord. Hij heeft het niet zo voor mannen’, lacht Yannick. ‘Hij pikt wel heel veel woorden en uitdrukkingen op van mijn man, maar hij weigert halsstarrig om ze uit te spreken in zijn bijzijn. Zodra hij de kamer uit is, begint Pepito te tateren.’ Een papegaai met een sterk karakter dus, en dat uit zich op nog veel andere manieren. ‘Als je hem een tijdlang alleen laat, wordt hij depressief en trekt hij zijn eigen veren uit. En hij begint ons uit te dagen door aan onze stoelen te knabbelen. Of als ik een tijdje boven ben in ons huis, imiteert hij het belletje van onze telefoon. Als ik dan naar beneden snel,

blijkt dat het niet het toestel, maar de papegaai was. Dat is zijn manier om onze aandacht te trekken. Als ik me dan kwaad maak, zegt hij doodleuk Oh la la, maman est très fachée!, een zinnetje dat mijn man hem leerde. Ik word tegelijk gek én vrolijk van dat beestje’, concludeert Yannick.

In zijn kooi vind je Pepito zelden. ‘Zowel hij als ik worden triest als Pepito in zijn kooi zit. Om te eten gaat hij er wel in, maar het deurtje staat altijd open. Hij zit graag bij mij in de buurt. Mijn band met Pepito is echt moeilijk te omschrijven. Maar we zijn in elk geval aan elkaar gehecht. Hij herkent het geluid van mijn auto als ik de oprit oprij en begint instant te fluiten. En als ik ’s avonds te laat opblijf naar zijn zin en hij wil gaan slapen, zegt hij droogweg: Allez, bonne nuit, Yannick! Hij doet me vaak zo hard lachen en dat is zo fijn. Met een hond of een poes kan je natuurlijk ook een mooie band hebben. Maar het feit dat Pepito kan praten, zorgt toch voor een heel bijzondere dimensie. Hij is gewoon ons allerbeste maatje.’

Tekst: Tina Deneyer
Foto: Tine De Wilde
Uit: sjoenke mei 2021