submenu

Serge Van Laeken alias Marka - 11/01/2022

’Alles, ook roem, is tijdelijk’

Je droom blijven volgen. Het geeft Linkebekenaar Serge Van Laeken, alias Marka, de energie om te blijven gaan. Getuige daarvan is zijn nieuwste album Terminé bonsoir. Zijn manier om te zeggen dat elk einde een nieuw begin is.

In de jaren 80 werd je bekend met je band Allez Allez. Jullie hadden internationaal succes met onder meer African Queen. Wat heb je overgehouden aan die periode?

Serge Van Laeken: ‘De energie die ik vandaag heb om opnieuw op het podium te staan, dateert van toen. Dat ik als zoon van een gewone arbeider het maakte met mijn muziek en daardoor een heel ander leven dan mijn ouders kon leiden, gaf me een boost. Ik besefte toen al wat een geluksvogel ik was omdat ik van mijn passie mijn beroep kon maken. Het leven van mijn ouders bestond uit hard werken en nog eens hard werken. Ik kreeg als muzikant de kans om mijn droom waar te maken. Mijn muziek deed deuren opengaan. Dat besef geeft me ook vandaag nog veel energie.’

Waren je ouders muzikaal?

Van Laeken: ‘Ze hadden geen muzikale opleiding, maar ze hielden er wel van om naar muziek te luisteren op de radio. Vooral Frank Sinatra, Barry White, Claude François en The Supremes konden ze smaken. Met die muziek op de achtergrond ben ik opgegroeid. Zelf hield ik van The Beatles. Ik waste auto’s om een centje bij te verdienen, zodat ik hun platen kon kopen.’

Hoe is je muzikale carrière na Allez Allez verlopen?

Van Laeken: ‘Na het succes van Allez Allez ben ik met meerdere groepen blijven doorgaan. Onder meer met Les Cactus, een band waarin Dirk Schoefs, de latere contrabassist van Vaya Con Dios nog heeft gespeeld. Later heb ik zo’n zeven jaar als vertegenwoordiger van muziekinstrumenten gewerkt. Dat was hard. Het voelde alsof ik mijn droom had opgegeven. In die periode heb ik mijn vrouw Laurence Bibot ontmoet. Zij werkte als comédienne. Zien hoe zij voor haar creatieve job bleef gaan, gaf me de energie om opnieuw mijn muzikale droom vast te pakken. Op dertigjarige leeftijd ben ik dan opnieuw gestart onder de naam Marka. En vandaag, dertig jaar later, treed ik nog steeds op als Marka.’

Je hebt ook een tijdje samengewerkt met een Cubaanse groep.

Van Laeken: ‘Dat was in 2008. Ik heb toen een tijdje met Cubaanse muzikanten getourd. Onder hun begeleiding bracht ik nummers van mij op een Cubaanse manier en Cubaanse liederen zoals Chan Chan en El cuarto de Tula. Een heel fijne periode. Er werd een film over gemaakt: Señor Marka. Je vindt hem op YouTube. Ik houd er schitterende herinneringen aan over.’

Recent bracht je een nieuw album Terminé bonsoir uit. Wat wil je met die titel zeggen?

Van Laeken: ‘Het is een Brusselse uitdrukking. Het betekent: laten we het onderwerp waarover we het hebben afronden en over iets anders praten. Het is goed zoals het is.’

Zegt die uitdrukking ook niet dat je om opnieuw te kunnen beginnen eerst een periode moet kunnen afsluiten?

Van Laeken: ‘Klopt. Zoals je weet, heb ik twee kinderen, Angèle en Roméo Elvis, die het met hun muziek de voorbije jaren bijzonder goed doen. Eerst waren zij de kinderen van Marka. Nu ben ik de vader van Angèle en Roméo Elvis. En eigenlijk wil ik zeggen: ik ben Marka. Niet meer of niet minder. Toegegeven, mijn muzikale carrière verloopt niet even glamoureus als die van hen. Maar het is niet de bestemming die telt, maar de weg die je aflegt.’

Welke raad wil je je kinderen geven?

Van Laeken: ‘Blijf met de voeten op de grond. Succes kan als een drug werken, maar je mag nooit vergeten dat het tij snel kan keren. Vandaag ben je een ster, morgen kan het gedaan zijn. Ik geef mijn kinderen mee dat wij heel gewone mensen zijn en dat je populariteit je niet mag beletten om vriendelijk goeiendag te zeggen tegen de mensen die je op straat tegenkomt. Denk niet te snel dat je geniaal bent. Het zit nu mee voor jou, geniet ervan, maar besef dat er een einde aan komt. Alles, ook roem, is tijdelijk.’

Een gezin met vier artiesten. Hoe werkt dat?

Van Laeken: ‘We zijn vier sterke persoonlijkheden. Dat merk je als we thuis samen aan tafel zitten. Dat maakt het niet altijd gemakkelijk. Soms zou je denken dat er vier staatshoofden elkaar proberen te overtuigen (lacht), maar onze sterke meningen zorgen er in elk geval voor dat we elk onze eigenheid behouden.’

In een van je nieuwe nummers zing je Si demain je reviens, faut vraiment que ce soit bien. Hoe goed moet het zijn?

Van Laeken: ‘Ik ben blij dat je over dat nummer begint. Eigenlijk zeg ik in die song dat ik tevreden ben met de weg die ik heb afgelegd. In mijn loopbaan kreeg ik heel wat kritiek en goedbedoelde suggesties. Over bijvoorbeeld nieuwe artistieke wegen die ik zou kunnen inslaan. Maar zelf weet je maar al te goed dat je als muzikant altijd moet proberen om een betere versie van jezelf te worden. Eigenlijk lach ik met dat nummer al die kritiek en adviezen weg (lacht).’

Bij mij roepen de woorden vooral de gedachte op dat het leven een grote oefening is in steeds herbeginnen en proberen beter te doen wat je eerder deed.

Van Laeken: ‘Tof dat je dat zegt. Het toont hoe universeel muziek is. Hoe een song veel betekenissen kan hebben.’

In het liedje Il y a des hauts et des bas zing je over de hoogtes en laagtes van het leven. Hoe kijk jij naar de grilligheid van het leven?

Van Laeken: ‘Het is een nummer dat mijn songwriter heeft geschreven nadat hij een beroerte had gekregen. De song roept heel wat emoties bij me op. Vooral omdat dat voorval hem zo veranderde. Ik heb het nummer op het einde wat aangepast om het wat positiever te laten klinken. Het klinkt nu ‘Il y a des hauts et des bas. Je veux les vivre dans tes bras’. Op 60 jaar geeft dat idee me nog altijd energie. Ook al ben ik me bewust dat dit lichaam niet langer dat van een jonge kerel is (lacht). En toch zit er slechts één ding op: blijven doorgaan.’

 

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © Rudy Lambaray
Uit: sjoenke december 2021